Achtenveertig keer vrouwelijk schoon. In grote verscheidenheid in vorm en karakter. Vooral naakten sieren de wanden van de Waterland Photo Gallery in Broek in Waterland. Soms expliciet bloot, soms ook naakt en toch verhullend. Maar altijd met een hoofdrol voor de hand van het model.

Pardon ? De hand van het model ? Dat is nou niet het eerste waarbij je denkt bij ‘naakten’. Borsten, billen, heupen, oké.

In elk geval uiterlijke kenmerken die een vrouw een vrouw maken. Wat hebben handen daar ik hemelsnaam mee te maken ? Veel, zegt fotograaf Martin Wieldraaijer. Handen spreken. Dat de handen van de modellen ontspannen zijn, betekent dat de modellen zich prettig voelen. Vrij. En dat ze weten dat ze worden vereeuwigd zoals ze dat zelf willen.

Het is de visie van de fotograaf op zijn eigen werk. Die geeft hij niet makkelijk prijs. hij praat niet graag over zijn eigen werk, zegt hij. Althans, over het resultaat. Daar moeten anderen maar over oordelen. Maar als hij er dan toch iets over moet zeggen, dan komt hij op de handen van zijn modellen, die de afzonderlijke foto’s maar ook de expositie in zijn geheel ontwapenend maken.

“Handen spreken vaak veel meer dan wat dan ook”, aldus Wieldraaijer. ” Aan de handen van iemand kun je zien of iemand zich prettig voelt, ontspannen.

“Dat op deze foto’s telkens een of twee handen te zien zijn is min of meer toevallig. Althans, het was niet bedacht voordat ik met dit project begon

Pas na een paar maanden viel het me op. Sindsdien heb ik er wel naar gestreefd om de handen onderdeel te laten zijn van de composities. Juist omdat het mij iets zegt over het model en hoe ze zich voelde toen de foto werd gemaakt, haar gemoedstoestand, maar ook over haarpersoon en haar karakter”. Het risico bestaat dat Wieldraaijer daarmee de kijker in een bepaalde richting duwt. Niet zo gek dus dat hij niet graag over zijn werk praat. want de kijker moet de foto’s juist onbevooroordeeld en onbevangen bekijken. Kijken naar de handen van de modellen is dan ook alles behalve verplicht. Voor wie ze wegdenkt, ze niet wil zien, of voor wie er al vanaf het begin geen oog voor heeft, blijft er genoeg over om te observeren. De manier waarop de foto’s gemaakt zijn bijvoorbeeld, en de omstandigheden waarin. Die zie je terug in elke foto.

De fotograaf: ” Ik ben mede laatste tijd steeds meer gaan toeleggen op het maken van videodocumentaires. Maar ik wilde de fotografie niet helemaal aan de kant schuiven. Ik kwam toen op het idee om een halve dag in de week te blijven fotograferen en die tijd vooral te gebruiken voor mijn vrije werk. Dat wil zeggen: fotograferen wat ik zelf wil en zoals ik dat zelf wil. Dus zonder opdrachtgever die eisen stelt en zegt wat wel en niet mag en kan”. De foto’s zijn gemaakt in een studiootje met steeds dezelfde achtergrond en maar één lamp. Verder niets.” Op de één of andere manier werk ik vanuit die beperking het best”. ” Van de modellen vroeg ik ook zich te beperken, zich te laten fotograferen zoals ze zijn”. “Tegen verzoeken die gericht waren op mode of beauty heb ik’nee’ gezegd. Natuurlijk mochten ze een beetje make-up meebrengen als ze dat zelf graag willen, maar geen visagist. En ook geen kapper. En als ze een kledingstuk wilden aanhouden was dat ook prima, maar dan wel de kleding die ze op dat moment aanhadden”.

Het is wel voorgekomen dat een vrouw zich graag wilde fotograferen die wat lichte vetrolletjes had. Maar die wilde ze absoluut niet terugzien op de foto’s. Op zichzelf begrijpelijk , maar dat maakte haar ongeschikt voor dit project. Ik wilde wat dat betreft geen concessies doen aan mijn idee om vrouwen vast te leggen zoals ze zijn. Hun karakter en persoon vast te leggen in één beeld.

Dat die missie geslaagd is komt volgens Wieldraaijer voor een belangrijk deel door de omstandigheden waarin hij en zijn modellen hebben gewerkt. Het kleine studiootje, de beperkte middelen. Het feit dat de fotograaf zich nauwelijks voorbereidde op de sessies. ” Dat helpt allemaal mee om een sfeer te creëren waarin het model zich thuis voelt”. Behalve een tijd en plaats afspreken en verder wel zien wat er gebeurt. Sommige modellen hebben best wat ervaring, anderen wat minder. Voor hen is het soms toch een hele stap om zich op een bepaalde manier te laten fotograferen. Ze verleggen grenzen.

Maar uiteindelijk zorgen het gesprek en de sfeer waarin alles plaatsvindt ervoor dat ze zich op het gemak voelen. ‘

Dat ze zich vrij voelen en zich kunnen uitten. Dat zijn de momenten waarop ik krijg aangereikt wat ik graag wil: vorm, karakter en persoonlijkheid”.