Ik beweeg me wel (of ik val om…).

Ik heb niets te verbergen.

De foto’s bewegen me om terug te komen.

Goede foto’s zijn tenslotte verslavend.

Om naar te kijken en om te maken.

Als ik later oud en wijs ben herinner ik mij hoe het vroeger was.

Als je het maar mooi neerzet mag je alles van me zien !

Model staan houdt vooral in dat je acteert, maar toch jezelf bent én blijft. Het acteren zit vooral in het aspect dat je op commando bepaalde emoties of karaktertrekken naar bovenbrengt en die worden dan fotografisch uitvergroot. Het is echt totaal verschillend van voor een film te moeten acteren, een foto is enkel een momentopname en veel intenser. Je behoudt ook een zekere ‘afstand’ met het publiek, maar dat maakt het wel veel makkelijker om jezelf zowel figuurlijk als letterlijk bloot te geven omdat enkel de fotograaf en het model hierbij betrokken zijn op het moment zelf. Ik zou nooit voor een film kunnen acteren, maar in fotosessies kan ik me wel grenzeloos laten gaan vanwege de intieme en persoonlijke sfeer.

Fotosessies draaien dus vooral rond jezelf figuurlijk bloot te geven, ik deel in fotosessies echt bepaalde delen van mijn persoonlijkheid die ik normaal gezien erg privé hou. Ik vind het dan ook van essentieel belang dat ik een vertrouwensband en soort ‘klik’ met de fotograaf in kwestie heb, dan weet ik dat we op dezelfde golflengte zitten en dan kan ik me emotioneel volledig blootgeven in functie van het beeld.

Poseren voor een foto is niet enkel een uitdrukking aan je gezicht geven, maar echt elk onderdeel in je lichaam gebruiken, dit om zelf je eigen gevoel kracht bij te zetten en de overbrenging ervan te optimaliseren. Wat je écht voelt, straal je ook beter uit natuurlijk. Je kan nog zo hard lachen als je wilt op een foto, als je niet echt plezier uitstraalt, komt het gewoon niet geloofwaardig over. Gebaren zeggen ook zoveel méér, ze brengen spanning en diversiteit in een foto. Hoe je die gebaren gebruikt, hangt ook echt af van je unieke stijl, ik hou vb. erg van heel ontraditionele poses, maar toch subtieler en dan heeft dan ook meteen mijn karakter in grote lijnen omschreven.

Letterlijk gedeeltelijk of volledig blootgeven hoort hier trouwens ook bij, dit draagt ook enorm bij tot de algemene sfeer van de foto en het eigen inlevingsvermogen. Hoeverre je hierin gaat is natuurlijk een vrije keuze, want dit behoort tot je persoonlijkheid.

Een fotosessie bevindt zich eigenlijk op niveau van een totaal andere realiteit, tijd gaat er aan een veel sneller tempo voorbij en alles wordt veel intensiever beleefd en uitgedrukt. Het is ook steeds een groeiproces, het is nooit te verspellen, want het hangt compleet af van de wisselwerking tussen model en fotograaf en hun uniek karakter.

Aanvankelijk worden er een paar testbeeldjes geschoten, in een sfeer gezet door de fotograaf, maar na deze inlooptijd vul ik de emotie en sfeer zélf in als model. Ik tast grenzen af, groei als persoon, de fotograaf raakt ook meer betrokken en uiteindelijk zitten we op één golflengte. We gaan dan samen zo erg op in elkaars visie en wereld dat er een soort van trance ontstaat, ik als model geef me dan echt geheel over aan de geacteerde emoties en geef ze zo sterk mogelijk weer en de fotograaf maakt er dan een fotografisch verslag van, op zo’n manier dat het ook zijn emotie en visie uitdrukt.

Hilde Mommen.

I take portraits that go with these stories while in Bosnia.